Murray Jones o Bol d'Or

© Th.Martinez/Alinghi

„Początek był dość trudny ze względu na brak wiatru. Cała sztuka polegała na złapaniu choćby lekkiego powiewu, który mógłby zapoczątkować wyścig. Ci, którym się to udało pozostawili daleko w tyle swoich konkurentów. Przez długi czas naszą załogę dzieliła od liderów znaczna odległość. Gdy w końcu udało się nam złapać wiatr w żagle, okazało się, że nasza decyzja aby płynąć po francuskiej stronie jeziora, u podnóża gór, była błędna a przewaga liderów wyścigu nad naszym teamem wzrosła jeszcze bardziej. W pewnym momencie udało się nam dostrzec lekką bryzę przy szwajcarskiej części jeziora. Zrobiliśmy wszystko aby złapać ten wiatr. Udało się! Okazało się także, że dotychczasowi liderzy wyścigu trafili na „dziurę” pozbawioną wiatru na środku jeziora, co sprawiło, że znaleźliśmy się na trzeciej pozycji. To był dla nas bardzo trudny dzień, tak jakbyśmy rozegrali sześć wyścigów w jednym”.

Na jeziorze było około pięciuset jachtów. Co było dla Ciebie największym wyzwaniem podczas żeglugi w takim „ścisku”?
„Tak na prawdę nie zwracaliśmy uwagi na otaczające nas jachty. W ciągu pierwszej godziny wyścigu mieliśmy problem z jednym jednokadłubowcem, lecz dość szybko zostawiliśmy go w tyle”.

Czy te regaty pomogą wam w jakiś sposób w przygotowaniach do wielkiego wydarzenia jakim jest walka o Puchar Ameryki?
„Oczywiście. Bol d’Or są na tyle długimi regatami, że można dostrzec co sprawia, że łódź porusza się szybciej, od razu zauważaliśmy wpływ małych poprawek oraz wypróbowaliśmy  różne kombinacje żagli. Zmienny wiatr sprawił, że ten wyścig był dla nas wspaniałą szkołą charakteru”.