Żegluj z Akademią Morską - wyprawy DZ-tami

materiały prasowe

Jednymi z najbardziej znanych jednostek służących do szkolenia żeglarzy są popularne DZ-y - otwarto-pokładowe łodzie wiosłowo-żaglowe, otaklowane jako kecz gaflowy, wyposażone w 10 wioseł i trzy żagle o łącznej powierzchni 30 m kw. (fok, grot i bezan). Mają ok. 8,5 m długości i 2 tony ciężaru, załoga może liczyć do 12 osób. Praktycznie każdy żeglarz zetknął się z nimi na kursach, a w Szczecinie – m.in. w HOM-ie i w JK AZS - i w Polsce, są też zapaleńcy, którzy DZ-ami wyruszają na dłuższe wyprawy, nawet na Bałtyk. Najbardziej doświadczonym ze szczecińskich „DZ-ciarzy” jest niewątpliwie sternik morski Michał Jósewicz (JK AZS), który takie wyprawy organizuje od 14 lat, a latem br. prowadził DZ-ę „Sum” dookoła Bornholmu. Innym ciekawym wyczynem była  wakacyjna eskapada młodych żeglarzy z Pałacu Młodzieży - DZ-ą „Kaktus” - na trasie Szczecin – Darłówek – Szczecin. Obie wyprawy zostały wyróżnione w tegorocznym rankingu Szczecińskich Rejsów Roku ZOZŻ. Ich organizatorom i uczestnikom  zadałem kilka pytań.

- Skąd pomysł, by DZ–ą – nie przystosowaną do dłuższych rejsów - ruszać dalej, na Bałtyk?
- Michał Jósewicz – DZ-a jest sprawdzoną jednostką szkoleniową, ale dalsze rejsy na niej wymagają sporo samozaparcia i silnej woli. Załogę czekają same niedogodności – na wodzie, podczas przelotów, nie ma gdzie schować się przed deszczem czy bryzgami fal, nie ma jak gotować gorących posiłków, nie ma toalety, nie można wręcz rozprostować kości – płynie się praktycznie stale w pozycji siedzącej… Poza tym są same …plusy. Łodzie tego typu służą żeglarzom od ponad 100 lat, zostały skonstruowane w Niemczech na początku XX wieku, są bezpieczne, o czym świadczy fakt, że podobnie budowane są szalupy ratunkowe. Klasyczne DZ-y miały kadłuby i maszty drewniane, teraz drewno zastąpiły laminaty i aluminium, doszło nowoczesne wyposażenie nawigacyjne i środki ratunkowe, silniki doczepne, łączność, itp., ale sama technika żeglugi pozostała taka sama. Przecież DZ-y przypominają dawne łodzie wikingów, na których odbywali oni nie kilkudniowe a wieloletnie wyprawy łupieżczo-handlowe, docierając nawet do Grenlandii. Bałtyk jest bliżej…

- Czy DZ-ę trzeba specjalnie przygotować do dłuższych wypraw?
- Tomek Andraszewicz (uczeń technikum, uczestnik rejsu DZ-ą „Kaktus” do Darłówka) – Nasza „pałacowa”  DZ-a ma jeszcze drewniane maszty i gafle, a  przygotowanie do bałtyckiej wyprawy to przeprowadzony przez nas zimą całościowy jej remont i przegląd takielunku.  Nie mieliśmy natomiast ani silnika – tylko wiosła, ani żadnych super-ulepszeń, z wyjątkiem środków nawigacji, łączności i bezpieczeństwa. Było nas na pokładzie siedmiu młodych żeglarzy, w wieku 16 – 19 lat, a fachową stronę zapewniała dwójka prowadzących  -instruktorów PZŻ – pani Jolanta Gałęzowska jako kapitan, i pan Mieczysław Ircha, jej zastępca. Przed wyprawą przeszliśmy dodatkowe przeszkolenie w zakresie manewrowania, nawigacji terrestrycznej, meteorologii i locji. Podczas wyprawy zawsze wchodziliśmy i wychodziliśmy z portów na wiosłach, etapy morskie pokonywaliśmy pod żaglami.

- Jak DZ-a - pod żaglami - radzi sobie z wiatrem i bałtycką falą?
- Mieczysław Ircha (kapitan jachtowy, kierownik Ośrodka Morskiego Pałacu Młodzieży) – Nasz dwutygodniowy rejs, z wejściem do ośmiu portów, to wiele emocji i nowych doświadczeń. Pokonaliśmy 273 mile morskie, w czasie 82,5 godzin, z czego 4 godz. przy wiatrach powyżej 6º B (!). Morskie pływanie na DZ-ie  jest bezpieczne przy wietrze do 5ºB, przy silniejszym żeglowanie staje się mocno utrudnione. Przy kursach ostrych jacht był wtedy zalewany przez fale i załoga musiała cały czas pracować pompami. Trzeba odpowiednio operować żaglami i sterem, by nie dopuszczać do dużych przechyłów. Rejs był fantastyczny, dobrze spisała się i DZ-a i młoda załoga, chociaż były chwile trudne. Teraz planujemy kolejne podobne wyprawy.

materiały prasowe