 A. Carlos Herrera Prokuratura zarzuciła Piotrowi P., że jako dowodzący łodzią w sposób nieumyślny naruszył obowiązujące zasady bezpieczeństwa żeglugi, czym zdaniem prokuratury, naraził swoje dzieci na niebezpieczeństwo utraty zdrowia i życia. Wg oskarżenia, żeglarz widząc zbliżające się załamanie pogody nie zabezpieczył w sposób właściwy ożaglowania, dzieciom kazał schronić się pod pokładem i mimo posiadania na jachcie kamizelek ratunkowych, nie założył ich podopiecznym. Piotr P. żeglował tamtego feralnego dnia na Jeziorze Śniardwy, wraz z żoną, dwójką dzieci i siostrzeńcami na pokładzie. Na uwagę zasługuje tu fakt, że zapoznał się wcześniej z prognozą meteo, która nie przewidywała załamania pogody. W momencie uderzenia wiatru dzieci miały schować się pod pokład na czas klarowania jachtu. Niestety, gwałtowna wichura wywróciła jacht. Syna Piotra P. nie udało się uratować.
W orzeczeniu, sędzia Karina Maksym uznała, że nie ma związku między zachowaniem oskarżonego a śmiercią jego syna a temu, trwającemu prawie pół godziny żywiołowi, nie można było się przeciwstawić. „Oskarżony winy za śmierć swojego syna nie ponosi. Winny był jedynie biały szkwał - bezwzględny i nieprzewidywalny, uświadamiający iż w walce z żywiołem człowiek jest bezsilny”. Sędzina, podkreśliła także, że Piotr P. był doświadczonym żeglarzem, mającym za sobą kilka tysięcy mil oraz patent sternika jachtowego.
Przeczytaj informacje o zbliżonej tematyce
|
Aktualności 
