Odkrycia genetyczne potwierdzają hipotezę, która od dawna utrzymywana była przez badaczy obserwujących zachowanie populacji. W przeciwieństwie do innych humbaków, osobniki z Morza Arabskiego nie podejmują długich sezonowych migracji między żerowiskami na dużych szerokościach geograficznych a lęgowiskami tropikalnymi. Zamiast tego pozostają przez cały rok w wodach tropikalnych i subtropikalnych i podlegają cyklowi lęgowemu półkuli północnej.
Śpiewają także charakterystyczną pieśń, której nie można spotkać nigdzie indziej na Ziemi.
Z analiz wynika, że rodowody wielorybów z Morza Arabskiego rozeszły się między około 43 000 a 113 000 lat temu.
Naukowcy zbadali także starożytne DNA z okazu opisanego jako Megaptera indica w 1883 r. – wieloryb złowiony w pobliżu Basry w Iraku, którego szczątki znajdują się w Muzeum Narodowym d’Histoire naturelle w Paryżu. Analizy morfologiczne i genetyczne potwierdziły, że okaz był humbakiem blisko spokrewnionym z dzisiejszą populacją Morza Arabskiego.
Izolacja ludności czyni ją szczególnie bezbronną. Humbaki z Morza Arabskiego są zagrożone przez zaplątanie się w sprzęt połowowy, uderzenia statku, podwodny hałas, zanieczyszczenie i choroby. Tymczasem zmiany klimatyczne w monsunach i upwellingu oceanów mogą mieć wpływ na dostępność sardynek i innych ofiar.
W artykule zauważono, że populacja jest niewielka i nie zaobserwowano żadnych oznak wzrostu w ciągu ostatnich dwudziestu lat, i ostrzega się, że grozi jej wytępienie, jeśli nie zostanie skoordynowane zarządzanie znanymi zagrożeniami.
„Rosnąca liczba badań nad humbakami z Morza Arabskiego pozwoliła Omanowi coraz lepiej rozumieć zarówno znaczenie tej populacji, jak i presje, przed którymi ona stoi” – stwierdziła Aida Al Jabri z Urzędu ds. Środowiska Omanu.
„Te dowody pomagają nam teraz przejść od wiedzy naukowej do praktycznych działań ochronnych, w tym współpracy regionalnej w ramach Międzynarodowej Komisji Wielorybniczej i prac Omanu mających na celu zbadanie większej ochrony ważnych siedlisk morskich za pomocą mechanizmów międzynarodowych, takich jak specjalna ochrona Międzynarodowej Organizacji Morskiej zapewniana przez Szczególnie Wrażliwe Obszary Morskie”.
Międzynarodowa Komisja Wielorybnicza uznała obecnie humbaki z Morza Arabskiego za odrębną populację rozrodczą i żerującą i zaleciła wdrożenie Planu zarządzania ochroną.
Jako jedyna znana populacja humbaków, której cała populacja żeruje i rozmnaża się na tym samym obszarze geograficznym, humbaki z Morza Arabskiego są wyjątkowe pod względem genetycznym, demograficznym, ekologicznym i kulturowym. Badanie ostrzega, że biorąc pod uwagę ich status gatunku zagrożonego, ich zniknięcie oznaczałoby nieodwracalną utratę charakterystycznego zestawu cech, które dają wgląd w to, jak populacje wielorybów fiszbinowych przystosowują się do zmian środowiskowych.
Dr Howard Rosenbaum, dyrektor wykonawczy programu WCS New York Bight, którego zespół Ocean Giants w znacznym stopniu przyczynił się do globalnych badań nad strukturą populacji wielorybów i delfinów, stwierdził, że badanie wzmacnia argumenty za ochroną.
„Nasze wspólne wysiłki na przestrzeni lat, a zwłaszcza ta najnowsza publikacja, jeszcze bardziej uwydatniają genetyczną różnicę humbaków z Morza Arabskiego od innych humbaków na całym świecie.
„Generowanie solidnych danych naukowych na temat jego wyjątkowej historii ewolucyjnej, odizolowanej natury i małej liczebności populacji wzmacnia argumenty za ochroną tych humbaków na całym obszarze ich występowania”.
