Nowy, ogólnodostępny katalog nawoływań wielorybów umożliwi badaczom i entuzjastom orek identyfikację odrębnych populacji, klanów i grup rodzinnych orek na podstawie samych ich wokalizacji, co po raz pierwszy zamieni dziesięciolecia rozproszonych nagrań w możliwy do przeszukiwania przewodnik terenowy.

Opracowany na Uniwersytecie Simona Frasera katalog połączeń Orca powstał we współpracy z projektem Humans and Algorithms Listening to Orcas (HALLO) SFU.

Według Johna Forda, emerytowanego naukowca z Fisheries and Oceans Canada, który pracował nad biblioteką audio, katalog pojawia się w chwili, gdy słuchanie pod wodą staje się coraz bardziej powszechne wzdłuż wybrzeża Kolumbii Brytyjskiej.

„Coraz więcej osób słucha orków za pomocą podwodnych mikrofonów transmitujących na żywo wzdłuż wybrzeża Kolumbii Brytyjskiej lub analizuje nagrania z instrumentów do monitorowania akustycznego umieszczonych na dnie morskim” – powiedział Ford.

„Dzięki temu katalogowi nagrania mogą nam powiedzieć o wiele więcej niż tylko to, że są tu orki. Mówi nam, jaki to ekotyp, który klan lub podklan oraz w obrębie zamieszkującej go populacji, który to strąk. Jest niezwykle cenny dla ochrony przyrody, pomaga nam śledzić wzorce ruchu związane z ofiarą, identyfikować krytyczne siedliska w różnych porach roku i sprawdzać, jak zakłócenia takie jak hałas mogą wpływać na wieloryby.”

Wybrzeże Pacyfiku jest domem dla trzech ekotypów orek, z których każdy ma własne, odrębne dźwięki: zamieszkujące (południowe i północne), orki Bigga (znane również jako przejściowe) i orki przybrzeżne. Ekotypy Rezydenta i Bigga mają odrębne klany, które dzielą ze sobą zewy, tworząc własne dialekty, a nawet różne grupy rodzinne – lub kapsuły – w obrębie tego samego klanu wykazują różnice w typach zewów.

„Porównywanie dialektów klanów w obrębie populacji zamieszkującej tę wyspę, takiej jak Mieszkańcy Północy, byłoby jak porównywanie mandaryńskiego z suahili” – powiedział Ford. „Te klany nie mają wspólnych rozmów, mimo że należą do tej samej populacji”.