Jak wynika z nowego raportu Conservation International, dotacje napędzające przełowienie i niszczące rafy koralowe i namorzynowe kosztują rządy i społeczeństwa znacznie więcej niż to, co jest na nie wydawane, a całkowite szkody we wszystkich sektorach szacuje się na 24,7 biliona dolarów rocznie.
Zaprezentowany w tym tygodniu na spotkaniu COP17 raport: Płacenie dwa razy: uzasadnienie fiskalne reformy dotacji szkodzących przyrodzie – określa się jako pierwszy kompleksowy, globalny przegląd ukrytych kosztów środowiskowych i społecznych takich wydatków.
We wszystkich sektorach, w tym w rolnictwie, rybołówstwie i paliwach kopalnych, szkody szacuje się na 11–24,7 biliona dolarów rocznie. To cztery do dwunastu razy więcej niż 2,1 biliona dolarów do 2,7 biliona dolarów, jakie rządy wydają rocznie na dotacje szkodzące przyrodzie. Dla porównania, rządy wydają zaledwie 210 miliardów dolarów rocznie na finansowanie korzystne dla przyrody.
W raporcie ostrzega się, że rządy i społeczeństwo w rzeczywistości „płacają dwa razy”: raz, aby sfinansować dotacje, a drugi, aby pokryć koszty szkód, które ponoszą rządy, gospodarstwa domowe, przedsiębiorstwa i społeczności, często wiele lat później i daleko od miejsca, na które wydano pieniądze.
Jak zwykle ocean jest na pierwszej linii frontu. Dotacje dla rybołówstwa mogą przyczyniać się do przełowienia i szkodzić rafom koralowym i namorzynom, pogarszając naturalną ochronę, jaką te ekosystemy zapewniają przed burzami i powodziami. Dotacje rolne same w sobie zwiększają presję, przyczyniając się do wylesiania, zanieczyszczenia azotem i degradacji gleb, powodując dodatkowe koszty uzdatniania wody i renaturyzacji gleby. Dotacje na paliwa kopalne zwiększają zanieczyszczenie powietrza i emisję gazów cieplarnianych, co pociąga za sobą znaczne koszty dla zdrowia ludzkiego i infrastruktury.
Patricia Zurita, dyrektor wykonawcza i dyrektor ds. spraw zewnętrznych Conservation International, powiedziała: „Od lat wiemy, że rządy wydają duże kwoty na dotacje, które często w sposób niezamierzony szkodzą przyrodzie. Pozostałej części projektu nie widzieliśmy. Z analizy wynika, że sama dotacja to dopiero początek. Szkody, które po tym nastąpi, mogą kosztować wielokrotnie więcej, ale większość z nich pozostaje niewidoczna.”
