W miarę jak ocean pochłania więcej dwutlenku węgla, jego poziom kwasowości wzrósł o 17%. W miarę wzrostu kwasowości gatunki wapniejące, takie jak ostrygi, małże, jeżowce i koralowce zimnowodne, mogą mieć trudności z budowaniem i utrzymaniem muszli z węglanu wapnia. Wyższa kwasowość może również fizycznie rozpuścić delikatne muszle maleńkich pływających ślimaków morskich (pteropodów) i niezbędnego planktonu.
W miarę zmniejszania się liczebności gatunków podstawowych budujących muszle, drapieżniki znajdujące się wyżej w łańcuchu pokarmowym – w tym łowiska ryb i ludzi o znaczeniu handlowym – stają w obliczu niedoborów żywności i degradacji siedlisk.
Zakłócony został również wzorzec wzrostu planktonu: rosnące temperatury oceanu ograniczają pionowe mieszanie się w oceanie, odcinając dostawy niezbędnych składników odżywczych z głębszych wód, od których zależy rozwój fitoplanktonu.
Rafy koralowe również odczuwają skutki: między styczniem 2023 r. a wrześniem 2025 r. 84% raf koralowych na świecie doświadczyło stresu cieplnego na poziomie bielenia.
Naukowcy odkryli, że fale upałów były szczególnie dotkliwe na Morzu Śródziemnym i Czarnym – przy podwyższonych temperaturach utrzymujących się głęboko pod powierzchnią – a epizody ekstremalnych upałów trwały ponad miesiąc.
„Ocean jest jednym z najwyraźniejszych wskaźników głębokich zmian zachodzących na naszej planecie” – powiedziała Celeste Saulo, sekretarz generalna WMO.
Arktyka ociepliła się szczególnie gwałtownie, a temperatura powierzchni morza wzrosła o około 4,2°C w ciągu ostatnich czterdziestu lat – znacznie powyżej wzrostu temperatury powietrza o około 2,8°C odnotowanego w tym regionie w tym samym okresie. Od początku lat 80. XX wieku zasięg lodu morskiego w Arktyce zmniejszał się średnio o około 4% na dekadę, przy czym największe straty odnotowano w kanadyjskiej Zatoce Hudsona (16% na dekadę), Morzu Barentsa na północ od Norwegii (12% na dekadę) i szelfie wschodniej Grenlandii (8% na dekadę). Utrata lodu morskiego przyczynia się również do zwiększonej aktywności wiatrów i fal, które przyspieszają erozję wybrzeży.
Na Antarktydzie utrata lodu morskiego już wpływa na życie polarne: na Antarktydzie cztery kolonie pingwinów cesarskich w 2022 r. odnotowały całkowity brak rozrodu w okresach rekordowo niskiego poziomu lodu morskiego.
Do odkrycia doszło podczas zjawiska El Niño na Pacyfiku, które pod pewnymi względami już biło rekordy i oczekuje się, że osiągnie swój szczyt pod koniec roku. Naturalnie występujący cykl ocieplenia zazwyczaj powoduje jeszcze wyższą temperaturę mórz w porównaniu z temperaturami już spowodowanymi zmianami klimatycznymi.
„Ocean się zmienia, a zmiany te dotyczą życia, źródeł utrzymania i bezpieczeństwa ludzi na całym świecie. Mamy wiedzę. Mamy dowody. Teraz potrzebujemy woli politycznej, aby działać. Razem możemy to zrobić „, powiedział Peter Thomson, specjalny wysłannik Sekretarza Generalnego ONZ ds. oceanu.
Kliknij tutaj, aby uzyskać więcej informacji z Newsroomu Oceanograficznego
