Słuchanie pieśni zagrożonych karłowatych płetwali błękitnych może pomóc naukowcom w określeniu, kiedy zwierzęta żerują u wybrzeży Australii Zachodniej, poprawiając zdolność naukowców do monitorowania ich zachowania i informowania o działaniach ochronnych.

Nowe badanie przeprowadzone pod kierunkiem Curtin University, opublikowane w Royal Society Open Science, wykazało, że karłowate płetwal błękitny zazwyczaj żeruje w ciągu dnia, pozostawiając więcej czasu na śpiewanie w nocy. W okresie żerowania wielorybów w Kanionie Perth przez okres do trzech miesięcy rejestrowano więcej pieśni w nocy niż w dzień.

Odkrycia sugerują, że słuchanie różnic między śpiewem dziennym i nocnym może umożliwić śledzenie aktywności żerującej na dużych obszarach oceanu bez konieczności bezpośredniej obserwacji wielorybów.

W badaniu zbadano śpiew i zachowanie żerowania płetwal błękitny karłowaty w wodach przybrzeżnych od Kanionu Perth, wzdłuż środkowo-zachodniego wybrzeża stanu Waszyngton i dalej na północ w kierunku Ningaloo i szelfu północno-zachodniego.

Główny autor Andrew Davenport, doktorant w Curtin’s Center for Marine Science and Technology, twierdzi, że związek między karmieniem a śpiewem oferuje nowy, cenny sposób zrozumienia zachowania tej zagrożonej populacji.

„Podobnie jak nie możemy rozmawiać podczas jedzenia, tak wydaje się, że karłowate błękitne wieloryby mają mniej czasu na śpiewanie podczas karmienia” – stwierdził Davenport. „Słuchając, kiedy śpiewają częściej w nocy niż w ciągu dnia, możemy wywnioskować, kiedy wieloryby na danym obszarze prawdopodobnie żerują”.