Flávio Bolsonaro, podobnie jak jego ojciec, zaprzecza istnieniu antropogenicznych zmian klimatycznych.

W przeciwieństwie do Luli, jego polityka opierała się na deregulacji środowiska za prezydentury Jaira Bolsonaro, podczas której w Ministerstwie Środowiska i Ibamie (brazylijskim Instytucie Środowiska i Odnawialnych Zasobów Naturalnych powołano osobistości otwarcie przeciwne środowisku), blokowaniu przepisów dotyczących ochrony środowiska i gwałtownym wzroście rocznego wskaźnika wylesiania.

Flávio Bolsonaro również jasno dał do zrozumienia, że ​​woli agrobiznes i przemysł od ochrony gruntów rdzennych mieszkańców. Na targach agrobiznesu w Mato Grosso w 2026 r. Flávio Bolsonaro powiedział: „Jeśli to będzie zależało od naszego rządu, żadna z tych rezerw nie zostanie wydzielona, ​​ponieważ powołaniem państwa jest produkcja”.

Konsekwencje takiego podejścia były poważne za rządów jego ojca, Jaira Bolsonaro. Tereny rdzennej ludności Yanomami zostały opanowane przez około 20 000 nielegalnych górników złota, którzy zamienili okoliczne cieki wodne w rzeki błota. Zanieczyszczenie zabiło ryby, które utrzymywały rdzenną ludność, i doprowadziło do głodu, a zdjęcia wychudzonych dzieci Yanomami szokują świat. Szacuje się, że propozycje Flávio Bolsonaro narażają na ryzyko prawie 300 rdzennych ziem.

Kampania Bolsonaro obiecywała także szybką ekspansję energetyki morskiej, obejmującą przyspieszone wydawanie licencji i prywatne inwestycje w poszukiwania ropy naftowej. Obejmowało to Krawędź Równikową, u ujścia Amazonki, gdzie znajduje się największy na świecie ciągły obszar namorzynów, oraz Wielki System Raf Amazońskich, ekosystem o powierzchni około 9500 km2, który nauka dopiero niedawno opisała.

Rekord Luli nie jest pozbawiony napięcia. Jego rząd sam otworzył drzwi do odwiertów na tym samym obszarze. Po trzykrotnym odrzuceniu wniosku Ibama przyznała Petrobrasowi licencję w październiku 2025 r. na odwiert położony około 175 km od wybrzeża Amapá, zaledwie 40 km od systemu raf. Petrobras planuje wydać 3 miliardy dolarów na wiercenie 15 odwiertów w regionie. Działacze twierdzą, że licencja nie jest w zgodzie z szerszymi zobowiązaniami Luli dotyczącymi oceanów.

Organizacje zajmujące się ochroną środowiska skrytykowały także tzw. „ustawę o dewastacji”, która została przeforsowana przez Kongres za kadencji Luli w 2025 r. Ustawa umożliwiała „przedsiębiorstwom o średnim wpływie”, w tym górnictwu i rolnictwu, uzyskiwanie samolicencji w drodze uproszczonej deklaracji internetowej bez pełnych badań wpływu na środowisko. Ekolodzy twierdzą, że pozwala to przemysłowi kontrolować siebie.

Choć Lula wygrał wybory prezydenckie, nadal stoi przed wrogim konserwatywnym Kongresem i pozostaje pytanie, jak łatwo uda mu się osiągnąć cel 30%.

Kliknij tutaj, aby uzyskać więcej informacji z Newsroomu Oceanograficznego