Najbardziej dotkniętym regionem jest Lochaber, w którym znajduje się centrum hodowli łososia w Szkocji, gdzie DNA hodowlane znaleziono w 72% sieci rzecznej i stanowi 6,72% genomu dzikiego łososia. Wester Ross i Skye podążyli za nimi z wynikiem 57%.
Autorzy badania stwierdzają jednak, że ich dane prawdopodobnie nie doceniają prawdziwej skali problemu. Dla Szkocji nie istnieje żadna genetyczna podstawa przed wprowadzeniem akwakultury, a zastosowany test genetyczny nie jest w stanie wykryć ucieczek z gospodarstw wykorzystujących stada pochodzące ze Szkocji. Zamiast tego może wykorzystywać wyłącznie ryby pochodzenia norweskiego, które genetycznie różnią się na tyle od rodzimych populacji Szkocji, że można je dokładnie zidentyfikować.
Łosoś hodowlany w Szkocji ma w przeważającej mierze norweskie pochodzenie genetyczne. Kiedy ryba hodowlana uciekła, krzyżuje się z dzikim łososiem, powstały w ten sposób materiał genetyczny trwale przedostaje się do dzikiej populacji i nie można go usunąć.
Dale Vince, założyciel Fundacji Green Britain, powiedział: „Dziki łosoś istnieje od ponad 70 milionów lat, ale w ciągu zaledwie kilku dekad przemysł hodowli łososia w Szkocji – nawiasem mówiąc będący w całości własnością zagraniczną – zepsuł jego DNA. Miliony lat tworzenia, dziesięciolecia pękania w pogoni za dolarem, a właściwie koroną, norweską walutą, do której należy większość szkockich gospodarstw rolnych.”
Wcześniejszych ocen skażenia genetycznego nie można było wiarygodnie skalować poza pojedyncze miejsca, co pozwala branży argumentować, że ustalenia miały charakter lokalny. Randomizowana, zrównoważona przestrzennie metodologia tego badania została zaprojektowana specjalnie w celu uzyskania wyników wiarygodnych na poziomie regionalnym i krajowym.
Badania przeprowadziła Dyrekcja Morska rządu Szkocji i były częściowo finansowane przez SEPA, NatureScot i Crown Estate Scotland – organ publiczny dzierżawiący dno morskie branży hodowli łososia.
